Gospodarka cyfrowa oferuje nowe, dodatkowe możliwości zatrudnienia: pracę zdalną, pracę dodatkową, pracę w niepełnym wymiarze godzin, pracę za pośrednictwem platform internetowych, handel elektroniczny i wiele innych. Analizujemy te trendy w kontekście porównawczym, porównując kraje UE i lata.

Stwierdzamy, że trendy zatrudnienia w gospodarce cyfrowej są niespójne, ze znacznymi różnicami w poziomach penetracji w poszczególnych krajach, istotnym wpływem pandemii i zależą nie tylko od poziomu rozwoju ICT w danym kraju, ale także od regionalnych i krajowych wzorców rynku pracy.

Na tle ogólnego wzrostu zatrudnienia, który w latach 2021–2025 wyniósł średnio 1,6% dla całej UE, obserwujemy istotne różnice między krajami zarówno pod względem szeregów czasowych, jak i wartości tego wskaźnika, wahające się od wartości ujemnych do kilkukrotnie wyższych niż średnia dla całej UE (rys. 1).

Rys. 1. Ogólny wzrost zatrudnienia w latach 2021–2025.

Źródło: Eurostat.

Odsetek osób zatrudnionych posiadających więcej niż jedno miejsce pracy wahał się w latach 2016–2024 między krajami w przedziale od około 1% do 12%, co może wynikać ze specyfiki regulacji rynku pracy i możliwości samozatrudnienia w poszczególnych krajach.

Rys. 2. Osoby zatrudnione posiadające więcej niż jedno miejsce pracy, odsetek osób z więcej niż jednym miejscem pracy jako odsetek wszystkich osób zatrudnionych w latach 2026–2024.

Źródło: Eurostat.

Oceniając wskaźnik zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin jako poziom nadmiernego lub niedostatecznego zatrudnienia, wahania są podobne i wahają się od 2% do 40%. Na ten trend silniej wpływa wiele czynników, w tym możliwości cyfrowe, ale także inne: od sytuacji na krajowym i lokalnym rynku pracy po rozwój zatrudnienia za pośrednictwem platform i samozatrudnienia w poszczególnych krajach.

Rys. 3. Wskaźnik zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin, 2016–2024, 2025.

Źródło: Eurostat.

Średnia UE dla dorosłych pracujących z domu wahała się: od 4,5% w 2015 r. i osiągnęła szczyt w latach 2020–2022 (z powodu ograniczeń związanych z COVID-19) na poziomie 10,3%, 12,4% i 11,11%, do stabilnego poziomu 10% w 2025 r.

Rys. 4. Odsetek dorosłych pracujących z domu, średnia UE, 2015–2025.

Źródło: Eurostat.

Udział pracowników tymczasowych w całkowitej liczbie pracowników również waha się między 2% a 20%, przy czym średnia dla UE w 2025 r. wyniosła 11,5%.

Rys. 5. Pracownicy tymczasowi w całkowitej liczbie pracowników, 2025 r.

Źródło: Eurostat.

Można wyciągnąć następujące wnioski.

• Biorąc pod uwagę te różnice w obserwowanych wskaźnikach, stwierdzamy, że nie tylko rozwój ICT i gospodarki cyfrowej, ale także regulacje krajowe i przestrzenne wzorce rynku pracy wywierają główny wpływ na trendy zatrudnienia.
• Stabilne przestrzenne wzorce rynku pracy charakteryzują się polaryzacją między krajami południowo-wschodniej i północnej Europy a centralną częścią UE.
• Wpływ pandemii COVID-19 doprowadził do wzrostu liczby osób pracujących zdalnie – trend ten okazał się w dużej mierze przejściowy, a następnie ustabilizował się na umiarkowanym rocznym poziomie.
• Poziom penetracji ICT i rozwój gospodarki cyfrowej, charakteryzujący się wykluczeniem cyfrowym lub nierównościami, mogą wpływać na nierówności w zatrudnieniu.
• Przepisy prawa pracy dotyczące freelancingu i samozatrudnienia w danym kraju są jednym z czynników decydujących o rozwoju tego rodzaju zatrudnienia.

Cytat:

Grishchenko Natalia. Trendy zatrudnienia w gospodarce cyfrowej: dane z UE. https://accorde.pl, 2026.04.05.